Warmte uit het riool zorgt voor warme huizen voor ouderen en studenten

Die warmte zal binnenkort twee heel verschillende doelgroepen bedienen: een studentenflat en een ouderenflat. Voor de studenten betekende het wel een offer, want hun recreatiehonk moest plaatsmaken voor de nieuwe regelkamer van het warmtenet. Maar het groere doel – een duurzamer en slimmer verwarmingssysteem voor de buurt – stond voor iedereen voorop.

De warmte wordt opgewekt in een enorme mantelbuis onder een groot grasveld op het eilandje Amerbos, iets verderop, waar warmtewisselaars de restwarmte uit het rioolwater overdragen aan het water van Firan. De temperatuur stijgt tot ongeveer 12 graden. Dit kleine verschil zorgt ervoor dat warmtepompen straks veel efficiënter werken. Travis zegt: “Het scheelt gewoon energie. Net alsof je een pan water opwarmt die al lauw is in plaats van ijskoud.”

Wie Travis aan het werk ziet, merkt al snel dat hij een vakman is met een heel eigen stijl: praktisch, mensgericht en altijd in control. Opgegroeid op Curaçao, ging hij voor zijn loopbaan naar Nederland. “Ik wilde vroeger muziekproducer worden,” zegt hij lachend. “Dit werk vraagt een ander soort ritme, maar past goed bij mij.” Via een project van Siers in Amersfoort kwam hij uiteindelijk in de wereld van stadsverwarming terecht. Travis zit inmiddels al 13 jaar in de kabels en leidingen.

Wat dit project bijzonder maakt, is de enorme hoeveelheid puzzelstukjes die allemaal tegelijk in beweging zijn. Travis noemt het “micromanagement op dagbasis”. Alles loopt door elkaar: vijf fasen, drie boringen, verschillende opdrachtgevers die letterlijk boven op elkaar werken en een stad waar emissieregels bepalen wie er überhaupt met bus, kraan of shovel naar binnen mag. Bijna elke dag duikt er iets nieuws op dat om een directe oplossing vraagt.

Een perfect voorbeeld daarvan is het eiland Amerbos, waar de riothermiewisselaar in een ondergrondse put moet komen te liggen. Omdat er geen normale toegangsweg was, moest er speciaal voor dit project een tijdelijke oeverbrug worden gebouwd door Waternet, compleet met duikers. Alleen zo kon Siers er met materiaal, kranen, buizen en rijplaten komen. “Het was de beste oplossing,” vertelt Travis. “Anders hadden we honderden meters rijplaten moeten leggen of weken moeten wachten op vergunningen.” De brug bestond maar kort, maar was essentieel.

In de risicosessie met KAM kwam een ander mogelijk knelpunt boven water: het fietsenhok naast de studentenflat. De sleuf voor de warmteleidingen zou zó dicht langs het hok komen te liggen dat extra versteviging nodig was om te voorkomen dat de zijwanden in de sleuf zouden zakken.

“Het staat op een paar paaltjes,” zegt Travis. Daarom brengt Siers nu een aanvullende, geheide constructie aan, een soort tweede fundering, zodat het hok tijdens de werkzaamheden overeind blijft. Het is typerend voor Buikslotermeer: geen meter is hetzelfde en elke meter brengt weer een nieuwe uitdaging met zich mee.

Daarnaast liggen er kabels en leidingen die soms compleet anders blijken dan op tekening, zoals een gasleiding van Liander die precies op de verkeerde plek loopt, een betonnen put die niet te verwijderen is, of een groen perkje waarvan bewoners absoluut niet wilden dat er doorheen gegraven werd. Hierdoor moest het hele tracé een extra bocht maken. Alles vraagt aanpassing, overleg en creatief denken.

Door de beperkte ruimte moeten Waternet, Firan, Liander en Siers bovendien letterlijk door dezelfde hekken, over dezelfde brug en langs dezelfde stroken grond. Dat dwingt tot samenwerken. “Je kunt hier niet op je strepen gaan staan,” zegt Travis. “Als iedereen vasthoudt aan zijn eigen stukje, komt niemand verder.” Zijn stijl is even simpel als menselijk: duidelijk zijn, luisteren, afspraken nakomen en oog hebben voor talent in de ploeg. Dat zie je terug in de manier waarop hij spreekt over collega’s als Wesley van Andel, die volgens hem veel potentie heeft, en Raymond van Garderen, die tijdelijk inviel maar zo goed functioneert dat Travis hem het liefst binnen Siers zou houden. “Je ziet elkaar meer dan thuis,” zegt hij. “Dan moet het goed zijn. Het werk lukt alleen als je het samen doet.”

Ondanks alle technische en organisatorische uitdagingen is de sfeer in de ploeg dan ook opvallend goed. Terwijl andere collega’s bezig zijn met grondwerk, is monteur Dennis Voogd druk met betonzaagwerk, een taak die je hoort voordat je hem ziet.

Naast alle bochten, bruggen en obstakels blijft het doel glashelder: een warmtenet waarmee zowel de studenten als de senioren straks comfortabel verwarmd worden, dankzij warmte die we uit het riool halen. Het is een project waarin innovatie, techniek, stadslogistiek en menselijkheid samenkomen, en waarin Siers aantoont dat ons werk verder gaat dan leidingen leggen: we denken mee, ontwerpen, improviseren en bouwen in omstandigheden die aanzienlijk complex kunnen zijn.

Aan het einde van de dag kijkt Travis nog één keer langs het tracé en zegt hij het zoals alleen hij dat kan: “Het is soms puzzelen, maar ‘gaat niet’ bestaat niet. We gaan ook deze klus gewoon klaren.”

‍