De laatste kabels... Einde van een tijdperk in Zwolle

Een voorman met een grote mond, maar een hart van goud

Als je 41 jaar lang bij dezelfde organisatie werkt, ben jemeer dan een collega: je wordt onderdeel van het fundament. Jan Otten, voormanbij de Siers Groep, is precies dat. Een man die vier decennia aan kabels,leidingen, ploegen, projecten en veranderingen heeft meegemaakt, doorstaan énhelpen vormen. Niet altijd met zachte woorden, maar wel altijd met de juisteintentie. “Een grote mond, maar met het hart op de goede plek,” zegt hij zelf,en iedereen die met hem werkte zal dat volmondig beamen.

Deze winter gaat Jan met pensioen. Zijn officiële laatste werkdag is op 22december, maar op 28 november stond hij voor het laatst buiten op een project.Zoals altijd benaderde hij dat moment nuchter, al verhult die nuchterheid eendiepe trots, bakken ervaring en enorme liefde voor zijn vak.

Hoewel het project in Zwolle niet zijn allerlaatste kluswas, behoort het wel tot de laatste waaraan hij werkte. Het past bij Jan: geenrustige afsluiting, maar nog één keer volop meedraaien tussen de kabels,leidingen en collega’s. De Siers Groep maakte hier de ondergrond geschikt voorde bouw van meerdere woontorens. Waar ooit een school en kleine winkelsstonden, moest ruimte ontstaan voor een nieuwe fase van de stad. “Alles moestweg,” vertelt Jan. “Dus moesten wij alles omleggen: leidingen, kabels en gas.Zodat die woontorens straks veilig kunnen staan.”

Voor dit project werkte de Siers Groep gelijktijdig voorverschillende opdrachtgevers: Vitens (waterleiding), KPN (glasvezel en kabels)en Enexis (laagspanningskabels en een stuk gasleiding). Het werk werduitgevoerd door meerdere ploegen in verschillende fases. Jan sloot met zijnploeg later in het project aan, samen met onder anderen machinist Jarno Hoeve,leerling Jari Tempert, monteur Niels Post, monteur Gert-Jan Bakker en monteurJohnny Schotpoort. “Het mooie aan zo’n project,” legt Jan uit, “is dat je allesin één doet. Water, data, elektra en gas. Dat maakt het compleet. Dat is werkzoals het bedoeld is.”

De omgeving maakte het werk extra bijzonder. Hetwerkterrein, met de oude fundamentpalen nog zichtbaar, lag pal naast eenwinkelcentrum, waardoor er continu rekening gehouden moest worden metveiligheid, looproutes en onverwachte situaties. “Kinderen snappen gevaarniet,” zegt Jan. “Dus hekken dicht, duidelijke paden en elke dag scherpblijven.” In samenwerking met Dura Vermeer en de gemeente Zwolle moest allesstrak gepland worden. Soms stonden verkeersregelaars aan de andere kant van hetterrein om vrachtwagens voor de supermarkten te begeleiden, terwijl het werkvan Jan en zijn ploeg gewoon doorging. Dit soort projecten past Jan perfect: zevragen om overzicht, ervaring en rust. Precies de kwaliteiten waarin hijuitblinkt.

Jan begon zijn loopbaan niet als monteur. Hij volgdeopleidingen in machinebankwerken en constructiebankwerken, werkte in de bouw,verkocht gereedschap, diende in het leger en belandde uiteindelijk op 30 juli1984 bij de Siers Groep. “Vanaf dat moment ben ik nooit meer weggegaan,” zegthij. Waarom? Simpel, en precies zoals je van Jan mag verwachten: “Ik heb in 41jaar nog nooit achter mijn geld aan gehoeven. Altijd op tijd, altijd netjes.Werk is leuk, maar je werkt óók om je gezin te onderhouden. Dat heeft de SiersGroep altijd goed gedaan.”

Terugkijkend ziet hij vooral twee grote veranderingen:steeds meer regels en de opkomst van machines. De toegenomen bureaucratie vindthij lastig. “We veramerikaniseren,” verzucht hij. “Cursus hier, certificaatdaar. Gaat er wat mis, dan zeggen ze: je wist het hè, je hebt er eencertificaat van.” Tegelijkertijd is het werk fysiek lichter geworden. “We doensteeds meer machinaal. Dat is goed. En die grondzuigwagens… fantastischeuitvinding. Duur, ja. Maar veel veiliger, veel minder schade. Ik snap dat opdrachtgeversdat steeds vaker willen.”

Zijn carrière zit vol verhalen. Het project dat er voor hemuitspringt is de relining-klus in Hoorn, eind jaren ’90. Een betonnenwaterleiding van 1000 mm doorsnee en zo’n 10 kilometer lang werd van binnenuitvoorzien van een glasvezelbuis van 800 mm. Jan reed op een speciaal matras opeen elektrisch karretje honderden meters door de leiding om cementdrempels aante brengen. “Dat zou nu niet meer mogen,” lacht hij. “Maar het was een prachtigproject.”

Blunders horen erbij. In Hardenberg knalde ooit een eindkapvan een waterleiding los na het op druk zetten. De straten overstroomden enoveral kwamen veldmuizen bovendrijven. “Dan baal je,” zegt hij. “Maar achteraf…ja, dan kun je er wel weer om lachen.”

Over hoe collega’s hem zouden omschrijven, hoeft hij nietlang na te denken: “Een grote bek, maar met het hart op de goede plek.” Preciesdie combinatie maakte hem tot een sterke voorman: duidelijk, eerlijk, betrokkenen altijd gericht op zijn ploeg. “Samen uit, samen thuis. Zo hoort het.” Hijzal vooral de collega’s missen, de gezelligheid en het samen mooie dingenmaken.”

Waar hij het meest naar uitkijkt in zijn pensioen? “Het nietmeer móeten.” Geen verplichtingen meer, geen planning die hem op eenregenachtige ochtend al tegenstaat. Hij heeft genoeg te doen: demaandagmorgenploeg bij de voetbal, klaverjassen, actief blijven op social mediaen vooral gewoon zien wat het leven brengt.

Tot slot heeft Jan een boodschap aan de nieuwe generatie:“Denk aan jezelf. Je lichaam moet nog lang mee. Til slim, gebruik de kraan,werk veilig. Je doet het met elkaar. Good goan, dat is het belangrijkste.”

‍