De laatste kabels... Einde van een tijdperk in Zwolle

Een voorman met een grote mond, maar een hart van goud

Als je 41 jaar lang bij dezelfde organisatie werkt, ben je meer dan een collega: je wordt onderdeel van het fundament. Jan Otten, voorman bij de Siers Groep, is precies dat. Een man die vier decennia aan kabels, leidingen, ploegen, projecten en veranderingen heeft meegemaakt, doorstaan én helpen vormen. Niet altijd met zachte woorden, maar wel altijd met de juiste intentie. “Een grote mond, maar met het hart op de goede plek,” zegt hij zelf, en iedereen die met hem werkte zal dat volmondig beamen.

Deze winter gaat Jan met pensioen. Zijn officiële laatste werkdag is op 22 december, maar op 28 november stond hij voor het laatst buiten op een project. Zoals altijd benaderde hij dat moment nuchter, al verhult die nuchterheid een diepe trots, bakken ervaring en enorme liefde voor zijn vak.

Hoewel het project in Zwolle niet zijn allerlaatste klus was, behoort het wel tot de laatste waaraan hij werkte. Het past bij Jan: geen rustige afsluiting, maar nog één keer volop meedraaien tussen de kabels, leidingen en collega’s. De Siers Groep maakte hier de ondergrond geschikt voor de bouw van meerdere woontorens. Waar ooit een school en kleine winkels stonden, moest ruimte ontstaan voor een nieuwe fase van de stad. “Alles moest weg,” vertelt Jan. “Dus moesten wij alles omleggen: leidingen, kabels en gas. Zodat die woontorens straks veilig kunnen staan.”

Voor dit project werkte de Siers Groep gelijktijdig voor verschillende opdrachtgevers: Vitens (waterleiding), KPN (glasvezel en kabels) en Enexis (laagspanningskabels en een stuk gasleiding). Het werk werd uitgevoerd door meerdere ploegen in verschillende fases. Jan sloot met zijn ploeg later in het project aan, samen met onder anderen machinist Jarno Hoeve, leerling Jari Tempert, monteur Niels Post, monteur Gert-Jan Bakker en monteur Johnny Schotpoort. “Het mooie aan zo’n project,” legt Jan uit, “is dat je alles in één doet. Water, data, elektra en gas. Dat maakt het compleet. Dat is werk zoals het bedoeld is.”

De omgeving maakte het werk extra bijzonder. Het werkterrein, met de oude fundamentpalen nog zichtbaar, lag pal naast een winkelcentrum, waardoor er continu rekening gehouden moest worden met veiligheid, looproutes en onverwachte situaties. “Kinderen snappen gevaar niet,” zegt Jan. “Dus hekken dicht, duidelijke paden en elke dag scherp blijven.” In samenwerking met Dura Vermeer en de gemeente Zwolle moest alles strak gepland worden. Soms stonden verkeersregelaars aan de andere kant van het terrein om vrachtwagens voor de supermarkten te begeleiden, terwijl het werk van Jan en zijn ploeg gewoon doorging. Dit soort projecten past Jan perfect: ze vragen om overzicht, ervaring en rust. Precies de kwaliteiten waarin hij uitblinkt.

Jan begon zijn loopbaan niet als monteur. Hij volgde opleidingen in machinebankwerken en constructiebankwerken, werkte in de bouw, verkocht gereedschap, diende in het leger en belandde uiteindelijk op 30 juli 1984 bij de Siers Groep. “Vanaf dat moment ben ik nooit meer weggegaan,” zegt hij. Waarom? Simpel, en precies zoals je van Jan mag verwachten: “Ik heb in 41 jaar nog nooit achter mijn geld aan gehoeven. Altijd op tijd, altijd netjes. Werk is leuk, maar je werkt óók om je gezin te onderhouden. Dat heeft de Siers Groep altijd goed gedaan.”

Terugkijkend ziet hij vooral twee grote veranderingen: steeds meer regels en de opkomst van machines. De toegenomen bureaucratie vindt hij lastig. “We veramerikaniseren,” verzucht hij. “Cursus hier, certificaat daar. Gaat er wat mis, dan zeggen ze: je wist het hè, je hebt er een certificaat van.” Tegelijkertijd is het werk fysiek lichter geworden. “We doen steeds meer machinaal. Dat is goed. En die grondzuigwagens… fantastische uitvinding. Duur, ja. Maar veel veiliger, veel minder schade. Ik snap dat opdrachtgevers dat steeds vaker willen.”

Zijn carrière zit vol verhalen. Het project dat er voor hem uitspringt is de relining-klus in Hoorn, eind jaren ’90. Een betonnen waterleiding van 1000 mm doorsnee en zo’n 10 kilometer lang werd van binnenuit voorzien van een glasvezelbuis van 800 mm. Jan reed op een speciaal matras op een elektrisch karretje honderden meters door de leiding om cementdrempels aan te brengen. “Dat zou nu niet meer mogen,” lacht hij. “Maar het was een prachtig project.”

Blunders horen erbij. In Hardenberg knalde ooit een eindkap van een waterleiding los na het op druk zetten. De straten overstroomden en overal kwamen veldmuizen bovendrijven. “Dan baal je,” zegt hij. “Maar achteraf… ja, dan kun je er wel weer om lachen.”

Over hoe collega’s hem zouden omschrijven, hoeft hij niet lang na te denken: “Een grote bek, maar met het hart op de goede plek.” Precies die combinatie maakte hem tot een sterke voorman: duidelijk, eerlijk, betrokken en altijd gericht op zijn ploeg. “Samen uit, samen thuis. Zo hoort het.” Hij zal vooral de collega’s missen, de gezelligheid en het samen mooie dingen maken.”

Waar hij het meest naar uitkijkt in zijn pensioen? “Het niet meer móeten.” Geen verplichtingen meer, geen planning die hem op een regenachtige ochtend al tegenstaat. Hij heeft genoeg te doen: de maandagmorgenploeg bij de voetbal, klaverjassen, actief blijven op social media en vooral gewoon zien wat het leven brengt.

Tot slot heeft Jan een boodschap aan de nieuwe generatie: “Denk aan jezelf. Je lichaam moet nog lang mee. Til slim, gebruik de kraan, werk veilig. Je doet het met elkaar. Good goan, dat is het belangrijkste.”

‍