Onder de A12 door: Spectaculair precisiewerk in Duiven

De boring was nodig om een nieuwe verbinding te maken tussentwee bestaande warmtenetten: geen uitbreiding naar een nieuwe wijk, maar eenslimme, extra “levenslijn” die ervoor zorgt dat warmte altijd geleverd kanworden, zelfs als één van de hoofdleidingen ooit uitvalt. De energie daarvoorkomt van de AVR, “die grote wolkenmachine langs de snelweg”, zoals uitvoerderPatrick Kramer het graag noemt. Via deze koppeling reist die warmte strakssoepel door naar de woningen. Om dat te bereiken moest de leiding diep onder deA12 door. Door zandlagen, klei en alles wat zich in tientallen jaren onder eenrijksweg heeft verzameld. Niet bepaald standaard werk.

Patrick praat er relaxed over, maar tussen de regels doorhoor je hoe gigantisch veel voorbereiding erin zat. Want op de dag van deboring is een uitvoerder, zoals hij het zelf zegt, “eigenlijk toeschouwer”. Alsde boormachine eenmaal begint, moet alles kloppen: de voorbereiding, desamenwerking met alle partijen, de veiligheid rondom de locatie. Onder eenrijksweg werken betekent nul ruimte voor fouten. Dat Siers het leidingtracé aanbeide zijden verzorgde en SWST en Welvreugd de boring uitvoerden, was eensamenwerking waar Patrick zich volledig comfortabel bij voelde. In Elst werkende teams al jaren met vaste ploegen; iedereen kent elkaar, weet wat hij moetdoen en vertrouwt blind op elkaars vakmanschap. Dat geeft rust: precies wat jenodig hebt op zo’n dag.

Het meest spectaculaire moment kwam toen de leidingdaadwerkelijk werd ingetrokken. De enorme buis moest in één vloeiend gebaarworden begeleid in een perfecte boog, met een exacte radius zodat de leidingniet zou knikken of vrijkomen te staan. Daarvoor stonden maar liefst negentelekranen in een indrukwekkende rij opgesteld, als een choreografie van staalen precisie. Iedere kraanmachinist wist tot op de graad wat zijn rol was. Vanafstand leek het bijna op een voorstelling: de leiding die rustig door de luchtbeweegt, begeleid door een team dat geen moment aarzelt. En precies zoalsgehoopt gleed de leiding er in één keer in. Vlekkeloos, zonder correcties,zonder incidenten.

Alsof dat nog niet genoeg uitdaging was, liep dwars door hetwerkgebied een druk fiets- en voetpad dat open moest blijven. Terwijl deleiding meters boven het pad hing, stonden verkeersregelaars klaar om alles ingoede banen te leiden. Zodra er fietsers of wandelaars aankwamen, moest hettrekken onmiddellijk worden stilgelegd. Dat lukte alleen dankzij kraakheldereafspraken en constante communicatie met de boorploeg aan de andere kant van deA12. Patrick vertelt hoe iedereen scherp moest zijn, precies moest wetenwanneer te handelen en vooral wanneer even níet. Veiligheid zat dus niet alleenin techniek, maar vooral in gedrag.

Hoewel de uitvoering eruitzag als een gestroomlijndeoperatie van één dag, ging er een lang traject aan vooraf. Het project stond aljaren op de planning en pas in week 14 kon de ploeg echt beginnen. Voor debouwvak waren de boring én het aansluiten van de leidingen aan beide zijdenvoltooid. De laatste koppeling op het warmtenet is ondertussen ook gemaakt, delaatste stap voordat de reserveverbinding in gebruik kon worden genomen. En zoblijkt maar weer dat een ogenschijnlijk simpele booroperatie in werkelijkheideen combinatie is van onderzoeken, planning, engineering en uitvoering.Allemaal samengebracht in een paar cruciale dagen in het veld.

Ook opdrachtgever Vattenfall speelde een belangrijke rol.Volgens Patrick is de samenwerking nauw en prettig. Ze zijn stipt, controlerenveel en stellen hoge eisen, vooral op het gebied van veiligheid. “Maar dat islogisch,” zegt hij. “Zij moeten voldoen aan strenge protocollen en verwachtendat wij dat ook doen.” Tijdens de inhaaldag was er zelfs een delegatieaanwezig, met voor hen een balkon gereserveerd bij Van der Valk. Patrick kooser zelf voor om buiten te blijven, tussen zijn mensen en het werk. Geenspotlights, wel verantwoordelijkheid.

‍