Onder de A12 door: Spectaculair precisiewerk in Duiven

De boring was nodig om een nieuwe verbinding te maken tussen twee bestaande warmtenetten: geen uitbreiding naar een nieuwe wijk, maar een slimme, extra “levenslijn” die ervoor zorgt dat warmte altijd geleverd kan worden, zelfs als één van de hoofdleidingen ooit uitvalt. De energie daarvoor komt van de AVR, “die grote wolkenmachine langs de snelweg”, zoals uitvoerder Patrick Kramer het graag noemt. Via deze koppeling reist die warmte straks soepel door naar de woningen. Om dat te bereiken moest de leiding diep onder de A12 door. Door zandlagen, klei en alles wat zich in tientallen jaren onder een rijksweg heeft verzameld. Niet bepaald standaardwerk.

Patrick praat er relaxed over, maar tussen de regels door hoor je hoe gigantisch veel voorbereiding erin zat. Want op de dag van de boring is een uitvoerder, zoals hij het zelf zegt, “eigenlijk toeschouwer”. Als de boormachine eenmaal begint, moet alles kloppen: de voorbereiding, de samenwerking met alle partijen, de veiligheid rondom de locatie. Onder een rijksweg werken betekent nul ruimte voor fouten. Dat Siers het leidingtracé aan beide zijden verzorgde en SWST en Welvreugd de boring uitvoerden, was een samenwerking waar Patrick zich volledig comfortabel bij voelde. In Elst werken de teams al jaren met vaste ploegen; iedereen kent elkaar, weet wat hij moet doen en vertrouwt blind op elkaars vakmanschap. Dat geeft rust: precies wat je nodig hebt op zo’n dag.

Het meest spectaculaire moment kwam toen de leiding daadwerkelijk werd ingetrokken. De enorme buis moest in één vloeiend gebaar worden begeleid in een perfecte boog, met een exacte radius zodat de leiding niet zou knikken of vrij komen te staan. Daarvoor stonden maar liefst negen telekranen in een indrukwekkende rij opgesteld, als een choreografie van staal en precisie. Iedere kraanmachinist wist tot op de graad wat zijn rol was. Van afstand leek het bijna op een voorstelling: de leiding die rustig door de lucht beweegt, begeleid door een team dat geen moment aarzelt. En precies zoals gehoopt gleed de leiding er in één keer in. Vlekkeloos, zonder correcties, zonder incidenten.

Alsof dat nog niet genoeg uitdaging was, liep dwars door het werkgebied een druk fiets- en voetpad dat open moest blijven. Terwijl de leiding meters boven het pad hing, stonden verkeersregelaars klaar om alles in goede banen te leiden. Zodra er fietsers of wandelaars aankwamen, moest het trekken onmiddellijk worden stilgelegd. Dat lukte alleen dankzij kraakheldere afspraken en constante communicatie met de boorploeg aan de andere kant van de A12. Patrick vertelt hoe iedereen scherp moest zijn, precies moest weten wanneer te handelen en vooral wanneer even níet. Veiligheid zat dus niet alleen in techniek, maar vooral in gedrag.

Hoewel de uitvoering eruitzag als een gestroomlijnde operatie van één dag, ging er een lang traject aan vooraf. Het project stond al jaren op de planning en pas in week 14 kon de ploeg echt beginnen. Vóór de bouwvak waren de boring én het aansluiten van de leidingen aan beide zijden voltooid. De laatste koppeling op het warmtenet is ondertussen ook gemaakt, de laatste stap voordat de reserveverbinding in gebruik kon worden genomen. En zo blijkt maar weer dat een ogenschijnlijk simpele booroperatie in werkelijkheid een combinatie is van onderzoeken, planning, engineering en uitvoering. Allemaal samengebracht in een paar cruciale dagen in het veld.

Ook opdrachtgever Vattenfall speelde een belangrijke rol. Volgens Patrick is de samenwerking nauw en prettig. Ze zijn stipt, controleren veel en stellen hoge eisen, vooral op het gebied van veiligheid. “Maar dat is logisch,” zegt hij. “Zij moeten voldoen aan strenge protocollen en verwachten dat wij dat ook doen.” Tijdens de inhaaldag was er zelfs een delegatie aanwezig, met voor hen een balkon gereserveerd bij Van der Valk. Patrick koos er zelf voor om buiten te blijven, tussen zijn mensen en het werk. Geen spotlights, wel verantwoordelijkheid.

‍